Een paar jaar geleden toen ik nog 16 jaar was woonde ik nog in Bogor en toen had ik een vriendje die een huis had tegenover een publiek zwembad. Op een schoolvakantie belde hij me op in de ochtend om naar zijn huis te gaan. “Breng jouw zwempak maar mee!” zei die. “Hoezo?!?” “Tjah! Wie weet gaan we straks zwemmen? Het is hier bloedheet in de middag en dat weet je wel. Gewoon van de vakantie genieten.” “Ah, okej! Het is ook een goed idee. Maar hej, hoe ga ik daarheen dan? Haal me op, man! Het is ver om naar je huis te gaan vanaf de grote weg.” “Okej dan haal ik je nu op.” Hij hing de telefoon op en ging direct naar mijn huis toe.
Uiteindelijk waren we bij zijn huis. Ik zag een klein kindje, een jongen van ongeveer 7 jaar oud (als ik me niet vergis). Zijn ouders waren niet thuis omdat ze in andere stad waren en daar waren ik, hij, dat kindje, zijn 2 vrienden, en huismeiden. In de middag hadden we echt niets te doen. Nadat we hard gedacht hadden over waar we naar toe gingen, besloten we te zwemmen. Maar, leuker nog, we droegen vanaf zijn huis al een zwempak, en ook die jongen (zijn broertje). Dus ik met bikini aan, ze met een korte zwembroek + een eendje die die jongen had (een band om te zwemmen, zeg maar). Maar hij zei,”durf je wel met dat bandje te lopen?” Ik nam het als een uitdaging en ik zei gewoon,”Ja! Waarom niet?!? Het is hier dichtbij, we moeten alleen maar de straat oversteken endan klaar!” We gingen eruit, ik probeerde dat bandje te dragen. “Ow, wat is het klein, zeg!” dacht ik. Maar uiteindelijk had ik het al in mijn heup. Zonder sandal, zonder andere kleden, alleen met handdoeken en dat bandje gingen we lopen. Ondertussen zag ik veel straatkinderen naar ons kijken en naar mij lachen. “Oh shit! Maar ach! Ze zijn toch maar kinderen,” dacht ik, probeerde kalm te blijven. Uiteindelijk waren we daar, we liepen naar de balie. “eh…wacht even!” riep ik. “Wat is er?” vroeg die. “Ik kan dit bandje niet eruit halen! Help me toch!” “jeetje mina! Je kan het toch! Probeer maar! Of laat het maar gewoon!” “Moet ik zo lopen met een eendje op mijn buik?!?” Maar beide jongens liepen door naar de balie om te betalen. Dus ik liep ook daar naar toe en probeerde dat bandje nog eruit te halen. “OH shit! Zo moeilijk, zeg!” dacht ik. Ik keek naar de balie toe, en zag iemand die ik dacht dat ik hem herkende. Hij werkte daar achter de balie. “Hmm…Huh?!? Is hij mijn oom?!?” Ik wilde echt wegrennen, met dat bandje. “pufff…ahhh!! Uffff..!!” Ik probeerde echt mijn best om dat bandje er uit te halen. Maar helaas, die oom van me heeft mij al gezien en hij glimlachte,”Vanessa! Kan je niet zwemmen?!? hahahahah!” “Ah, jeetje!” mijn gezicht werd rood, durfde niet te praten en eindelijk zei ik,”jj….Ja..hoor! Maar…” “wat is er met dat bandje?!? en waarom loop je alleen met een zwempak aan? Waar zijn je kleren? Wie is die jongen nou?” Ik was echt stil als een koe.
