Undutchable

na een hele tijd geen update op mijn logje, realiseerde ik me dat ik een weblog heb op wordpress.com. Meestal blog ik op mijn andere weblog dat betaalde host is, maar daar schrijf ik niet in het Nederlands. Maar goed, vandaag heb ik niet echt goede dag gehad. Ik moest naar Kruidvat in Utrecht omdat ik gisteren een telefoontje kreeg van een vrouw die daar werkt, hoe ze heet dat weet ik niet (tot nu toe), maar ik moest bij Kruidvat op winkelcentrum Parkwijk om 2 uur ’s middags zijn. Wat ik altijd dacht over Utrecht is een stad, en ik wist niet dat er een andere winkelcentrum is dan in de buurt van Hoogecatherijne en dom toren.

Ik had een afspraak bij Kruidvat omdat ik naar een functie gesolliciteerd heb. Als ik het woord Kruidvat in Utrecht hoor, denk ik over Kruidvat op Oudegracht of zo, op de vacature site stond niet vermeld bij welke kruidvat ik moest zijn dus omdat ik al de hele tijd gezeur van mijn moeder kreeg (ja, ik woon nog thuis, helaas!) heb ik een paar dagen geleden toch besloten om te gaan solliciteren terwijl ik niet zoveel ervaringen heb als verkoopmedewerkster. Terwijl ik niet wist hoe ik mezelf kon verkopen voor een functie die mij eigenlijk niet aansprak. Kortom, ik heb voor die functie gesolliciteerd omdat ik me gedwongen voelde, en omdat ik dringend een baan nodig heb. En plus, omdat ik van haar gezeur af wilde. Dus, toen ik gisteren te horen kreeg dat ik naar winkelcentrum Parkwijk moest gaan, dacht ik,”ow? Waar is dat? Maar het kan toch niet ver van de stad zijn?”

Vann ochtend bezocht ik even 9292ov.nl en voerde winkelcentrum Parkwijk in en voila..! 9292ov.nl kent die winkelcentrum niet! Dus ik belde kruidvat op en die vrouw zei dat ik de bus lijn 26 of 28 moest nemen. Vertrokken om ongeveer kwart over twaalf vanuit mijn huis. In Utrecht centraal heb ik de bus lijn 26 genomen. Ik dacht de hele tijd dat ik bijna aankwam, maar de bus ging tussen de jungletje rijden en ik dacht van,”he? Is er echt winkelcentrum hier?!?” en de bus stopte op halte de Woerd, als ik me niet vergis. De buschauffeur heeft me de weg gewezen, en ik zei van,”ow ja….bedankt!” Ik stapte uit, denkend dat het een vergissing was. “Oh ja, ik zit midden in het ‘nowhere island’ en ik moet Kruidvat vinden….ik bedoel….HET KAN TOCH NIET HIER ZIJN?!?” Maar ik besloot toch door te gaan lopen, naar de richting dat hij gewezen heeft. Ik zag een paar vrouwen op de fiets en ik vroeg naar de weg.

“Oh ja hoor, u moet hier rechtdoor lopen en na die apotheek moet je naar rechts. De winkelcentrum zie je vanzelf al!” zei een vriendelijke, oude vrouw.
“okay, bedankt!”
Toch ben ik naar een goede kant gelopen. En toch hebben ze daar wel een winkelcentrum. Ik zou me besloten voelen als ik daar woon, geen leuke omgeving om te wonen, in ieder geval. Maar goed, ik heb Kruidvat uiteindelijk gevonden en ik was veel te vroeg. Die vrouw met wie ik een afspraak had zei tegen mij dat ze nog een gesprek moest afronden. Dus ik moest wachten. Na een paar minuten werd ik geroepen en ik kwam binnen. Daar zat een aziatische vrouw aan het sms-en. Het gesprek duurde maar ongeveer 5 minuten, die vrouw zei dat zij al iemand aangenomen heeft maar ze zou mij volgende week vrijdag laten weten of ik aangenomen word of niet. Na ja, in ieder geval heb ik al gehoord dat ze al iemand aangenomen heeft. Ik heb lang gereisd voor een gesprek dat maar 5 minuten duurde. En het regende ook nog. Na het gesprek voelde ik me zo zwaar alsof ik niet meer kon lopen en ik had geen zin om direct naar huis te gaan, dus ik ging koffie drinken op Hoogecatharijne en boek lezen.

Die vrouw van Kruidvat vroeg hoe het is met mijn Nederlandse taal. Tja, ik woon hier al 10 jaar, maar dat betekent nog niet dat ik vloeiend spreek, natuurlijk ontbreekt het hier en daar, maar het komt ook omdat ik thuis gemixt nederlands en indonesisch spreek en ik al behoorlijk lang weinig contact heb met mensen die geen indonesisch kunnen spreken. Mijn fout is dat ik Engelse boeken lees, in het Engels schrijf en twitter (Ja, ik heb twitter!). Ik vind Engelse taal leuker en dat weten mensen om me heen wel. Heel vaak denk ik waarom ik niet in verenigde staten of koninkrijk woon maar hier, in een land dat nederlands wordt gesproken. Maar goed, ik moet me wel aanpassen, ik ga weer nederlandse boeken lezen (ja hoor, ik heb ze wel, natuurlijk!), en vandaar dat ik nederlandstalige weblog heb! Ik vind al klote dat mijn taal een obstakel is als ik ga solliciteren. Ik ben heel vaak nerveus en als ik nerveus ben spreek ik ook niet meer duidelijk -__-

Mari heeft gelukt dat zijn fans hem nog opgestemd hebben, anders zou hij niet winnen omdat hij eigenlijk niet kan schatsen, het was killing en ik, net dezelfde als een van de juryleden, was bijna in de slaap gevallen. Maar hij ging vanavond nog optreden met nog een andere paar. Van hier denk ik dat zijn fans blind zijn om hem te stemmen. Maar goed, die vent moet echt eruit! En hij is ook eruit!!! Hoera!!

Een paar jaar geleden toen ik nog 16 jaar was woonde ik nog in Bogor en toen had ik een vriendje die een huis had tegenover een publiek zwembad. Op een schoolvakantie belde hij me op in de ochtend om naar zijn huis te gaan. “Breng jouw zwempak maar mee!” zei die. “Hoezo?!?” “Tjah! Wie weet gaan we straks zwemmen? Het is hier bloedheet in de middag en dat weet je wel. Gewoon van de vakantie genieten.” “Ah, okej! Het is ook een goed idee. Maar hej, hoe ga ik daarheen dan? Haal me op, man! Het is ver om naar je huis te gaan vanaf de grote weg.” “Okej dan haal ik je nu op.” Hij hing de telefoon op en ging direct naar mijn huis toe.

Uiteindelijk waren we bij zijn huis. Ik zag een klein kindje, een jongen van ongeveer 7 jaar oud (als ik me niet vergis). Zijn ouders waren niet thuis omdat ze in andere stad waren en daar waren ik, hij, dat kindje, zijn 2 vrienden, en huismeiden. In de middag hadden we echt niets te doen. Nadat we hard gedacht hadden over waar we naar toe gingen, besloten we te zwemmen. Maar, leuker nog, we droegen vanaf zijn huis al een zwempak, en ook die jongen (zijn broertje). Dus ik met bikini aan, ze met een korte zwembroek + een eendje die die jongen had (een band om te zwemmen, zeg maar). Maar hij zei,”durf je wel met dat bandje te lopen?” Ik nam het als een uitdaging en ik zei gewoon,”Ja! Waarom niet?!? Het is hier dichtbij, we moeten alleen maar de straat oversteken endan klaar!” We gingen eruit, ik probeerde dat bandje te dragen. “Ow, wat is het klein, zeg!” dacht ik. Maar uiteindelijk had ik het al in mijn heup. Zonder sandal, zonder andere kleden, alleen met handdoeken en dat bandje gingen we lopen. Ondertussen zag ik veel straatkinderen naar ons kijken en naar mij lachen. “Oh shit! Maar ach! Ze zijn toch maar kinderen,” dacht ik, probeerde kalm te blijven. Uiteindelijk waren we daar, we liepen naar de balie. “eh…wacht even!” riep ik. “Wat is er?” vroeg die. “Ik kan dit bandje niet eruit halen! Help me toch!” “jeetje mina! Je kan het toch! Probeer maar! Of laat het maar gewoon!” “Moet ik zo lopen met een eendje op mijn buik?!?” Maar beide jongens liepen door naar de balie om te betalen. Dus ik liep ook daar naar toe en probeerde dat bandje nog eruit te halen. “OH shit! Zo moeilijk, zeg!” dacht ik. Ik keek naar de balie toe, en zag iemand die ik dacht dat ik hem herkende. Hij werkte daar achter de balie. “Hmm…Huh?!? Is hij mijn oom?!?” Ik wilde echt wegrennen, met dat bandje. “pufff…ahhh!! Uffff..!!” Ik probeerde echt mijn best om dat bandje er uit te halen. Maar helaas, die oom van me heeft mij al gezien en hij glimlachte,”Vanessa! Kan je niet zwemmen?!? hahahahah!” “Ah, jeetje!” mijn gezicht werd rood, durfde niet te praten en eindelijk zei ik,”jj….Ja..hoor! Maar…” “wat is er met dat bandje?!? en waarom loop je alleen met een zwempak aan? Waar zijn je kleren? Wie is die jongen nou?” Ik was echt stil als een koe.

Betrapt worden is niet leuk, zeker als diegene een verkeerde gedachten heeft over ons. Ik had het helemaal niet verwacht toen we hem beneden zijn flat zagen. Ik was met een vriend van me, gewoon wat praten. Het klinkt niet logisch als je hoort dat een meisje met een jongen aan het praten is op zijn flat (alleen praten), maar het is gewoon zo, ik ken hem al zeven jaar en ik wist ook wel dat ze elkaar kennen, maar de andere jongen had ons eerder nooit samen gezien, nooit. Voor de anderen is deze gebeurtenis misschien niet zo bijzonder, maar deze jongen is wel de man van mijn closest vriendin en hij heeft allemaal rare gedachten als hij stoned is, dat ik meer kan zeggen dat hij een paranoid wordt na blowen. De andere gebeurtenis wanneer ik me betrapt voelde was op dezelfde dag, toen we nog op zijn flat waren kwam zijn zusje met haar vriendje binnen. Haar vriendje en ik hadden elkaar nog nooit eerder ontmoet, die keek me aan en zei direct,”oh ja! Ik ken je! Je bent de tante van R!” Schokkend. “Huh?!? Hoe weet je dat?” Ik keek hem verbaasd aan. “Ohh, die jongen! Is hij jouw familie, joch!?!? Hij zit vast nu, hoor!” zei een vriend van me. Ik keek beide jongens aan en dacht,”wat is deze vreemde jongen aan het denken eigenlijk?” R is mijn halfneefje, en het klinkt echt niet logisch dat ik zijn tante ben want hij is zelf ouder dan me. Als hij nicht zei in plaats van tante, zou het dan wel beter klinken. Maar … het is ontzettend niet leuk om te horen dat hij vastzit.

Ik weet niet of ik aardig ben, maar ik wist wel dat ik een aardige meid was voordat ik hem kende.

Hahahahahahahahah. lol.

Elke ochtend moet ik dus de toilet in, mijn buik doet zeer en ik heb heel vaak half uurtje nodig om in de toilet te zitten. Gisternacht tot vanochtend had ik iets raar gedroomd en werd gestoord door mijn buik pijn, ik werd wakker om vijf voor half negen, tis tijd om naar werk te gaan maar toen besefte ik me dat ik vandaag niet hoef te werken. Maar goed, ik droomde dat het bedrijf waar ik werk een andere filial had in een andere stad, ik werd gestuurd naar dat andere bedrijf dat een uurtje verderop was. Ik moest heel vroeg beginnen en daarom moest ik daarheen fietsen omdat er geen andere mogelijkheden was, het openbaar vervoer reed op die tijd nog niet. Een van mijn collega aan wie ik een hekel heb ging naar mijn huis om samen naar dat andere bedrijf te fietsen. Het duurde een uurtje en we moesten de berg op fietsen. Het was heel donker en er was een straat waar ik zeker wist dat er veel geesten waren, we gingen de berg op en ik was niet zo bang omdat iemand samen met mij ging. Maar op de volgende dag moest ik wel alleen fietsen en ik durfde echt niet. Ik probeerde het met mijn moeder over te leggen, zij stond voor mij en toen zei zij iets en ik hield haar bek op met mijn rechterhand, ze beet mijn hand en toen dacht ik haar terug te bijten. Maar in mijn droom was ik een klein meisje met een lengte niet langer dan haar borsten, ik kon niet buigen dus ik beet haar linker borst. Mijn lrechterhand deed heel zeer en toen besloot ik haar niet meer te bijten omdat het heel bitter smaakte. lol. En toen werd ik wakker en moest, als al de vorige ochtenden, weer de toilet in.